صفحه اول تماس با ما RSS                     قالب وبلاگ
  
کارمند
مطالب و داستانهای کوتاه سیاسی ،اجتماعی،اخلاقی و...
شهریارپارسازادگان دوشنبه نوزدهم مهرماه سال 1395 نظرات ()


یک قرن گذشت ...
سلام چاه نفت شماره یک 
صدای مرا میشنوی ؟ 
مرا میشناسی ! 
چرا اینگونه سکوت کرده ای ؟ 
من مسجدسلیمانم 
همان شهری که یک قرن به خاطر تو 
خاطرات تلخ ساکنینم را به نظاره نشستم 
چرا لب باز نمیکنی ? 
تا چند ساعت دیگر تولد اجباری ۱۰۸سالگی تورا میگیرند ...
کمی به خودت بیا 
یا از ریشه خشک شو یا بجوش و بخروش 
بیا تا کمی برایت در دل کنم ای اولین چاه خاورمیانه ...
درست وقتی تو بودی و سهم مردمم نبودی 
مردمم از فقر و بدبختی از انسوی گود افتادند 
فقر که امد ، فرهنگ هم کمرنگ شد ...
کم کم سینما ها تعطیل شدند 
دکه مطبوعات به سیگار فروش ها رسید 
باز هم تو بودی و کاری نکردی !
دوباره فقر بیشتر شد 
خیلی ها رفتند و پناهنده شدند 
خیلی کنار خودت صاحب خنده شدند 
کم کم کاری کردی که من خجالت زده شوم 
و مسجدسلیمان دیگر یک شهر نبود ...
اما باز هم تو بودی و فقط نظاره کردی 
چاه نفت شماره یک 
من مسجدسلیمانم 
مرا به خاطر بیاور 
همان مسجدسلیمانی که بغضی در گلو دارد 
و تو همان بغض زهر الود منی 
راستی چاه شماره یک 
تو مرا به جشن تولدت دعوت کردی 
و من تو را به قبرستان کلگه 
قبرستان چهاربیشه و بی بی یان دعوت میکنم جوانان زیادی چشم انتظارت هستند ! 
اگر به قبرستانها سر زدی و هنوز اسکلت اهنیت قدرت ایستادن داشت ...
به خانه های مردم شهرم برو 
انها هنوز مهمان نوازند 
و تو را با تنفر هنوز عاشقانه دوست دارند ! چاه نفت شماره یک 
من دیگر بروم 
چند ساعت دیگر جشن باشکوهی را میزبانی 
اما 
مطمن باش حریم شادی این جشن 
تنها در چهار دیواری سیم خاردارهای تحت حمایت توست 
و هیچ یک از مردم شهرم از جشن تو خوشحال نیستند 
همانطور که ۱۰۸ سال نبودند ...
چاه نفت شماره یک برای اخرین بار 
من مسجدسلیمانم 
تولدت مبارک !
به خودت بیا ... ...
 ﻧﺎﻡ: ﻧﻔﺖ
ﺷﻬﺮﺕ : ﻃﻼﯼ ﺳﯿﺎﻩ
ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﻮﻟﺪ: ۵ ﺧﺮﺩﺍﺩ ۱۲۸۷
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ: ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻞ ﺻﺪﻭﺭ: ﻫﻤﻪ ﺟﺎ …
ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻥ،
ﻧﻤﺮﻩ ﯾﮏ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﭼﺎﻩ ﻧﻔﺖ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ،
ﺩﮐﻞ ﭼﺎﻩ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﯾﮏ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﺎ ﻏﻤﮕﯿﻦ،
ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍﺳﺖ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪ ﻭﻟﯽ ﺛﻤﺮﻩ
ﺍﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻟﻮﮐﺲ خارج واختلاس گران داخل ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻗﺎﻣﺘﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮﺩ،
ﺩﮐﻞ ﻧﻤﺮﻩ ﯾﮏ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ ﺩﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ۱۰۸ ﺳﺎﻝ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﻭ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﺪ،
ﮔﻮﯾﯽ ﺍﺯ ﺁ و ﻥ ﺑﺎﻻ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ،
ﮔﻮﯾﯽ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﻬﺎﯼ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﭘﺮ ﭼﺎﻟﻪ
ﭼﻮﻟﻪ ﯼ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮔﻮﯾﯽ ﺍﻭ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﯽ ﭘﻮﺳﯿﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﯽ ﭘﻮﺳﯿﺪ ﻣﺜﻞ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺘﺮﯼ ﻧﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻟﯿﺘﺮ ﻃﻼﯼ
ﺳﯿﺎﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﯾﮑﻄﺮﻓﻪ …
ﺍﺻﻼ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﮓ ﺯﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﻧﺪ،
ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﯿﺮ ﻧﺎﺷﺪﻧﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺁﺧﺮ ﮐﺠﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺳﻢ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﺮﯼ ﻭ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺪﻫﯽ؟
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺭﺳﻤﯽ ﺳﺖ؟
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﺩﮐﻞ ﻧﻤﺮﻩ ﯾﮏ ﻫﻢ ﺩﻟﺶ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺠﻬﺰ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ،
ﻣﻦ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ،
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻦ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻏﺮﻭﺏ ﻫﺎﯼ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﻟﺶ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ،ﺷﻬﺮﺑﺎﺯﯼ
ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﯼ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺴﺠﺪﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻫﻤﺴﺮ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ …
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺒﺮﯼ ﻭ ﭘﺲ ﻧﺪﻫﯽ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ،
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ؟
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﺣﺠﻠﻪ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺪﺭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﺎﻟﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺯﺟﺮﯼ ﻣﯿﮑﺸﺪ؟!
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻗﺴﻂ ﻭ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﻬﺮﯾﻪ ﻧﻤﯿﺪﻫﻨﺪ،
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺍﺳﺘﺎﺩﯾﻮﻡ ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﮐﺠﺎﺳﺖ،
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻠﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺲ…
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﺳﻨﻪ …
ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ …
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ ﺷﻮﻧﺪ،
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻃﻼﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﯼ
ﺭﺍﻩ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﻣﯿﺸﺪ،
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻟﻮﻟﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ،
ﺍﺻﻼ …
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻧﻔﺘﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ …
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺑﻮﺩ،
ﺷﺎﯾﺪ …



درباره وبلاگ
كارمندم،
روزگارم بد نیست. تكه نانی دارم ، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی!
موضوعات
آخرین مطالب
نویسندگان
آرشیو مطالب
پیوند ها
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :